علّامه مجلسى رحمه اللّه در غيبت بحار ، بعد از ابطال اقوال ديگرى كه دربارهء امامت ذكر فرموده ، گفته : وقتى بطلان همهء اين اقوال ثابت گرديد ، آن‌گاه قول به امامت پسر امام حسن عسكرى متعيّن مىشود ، زيرا اگر به آن هم قايل نشويم ، لازم مىآيد حقّ از ميان امّت بيرون گردد . زمانى كه امامت آن سرور به اين سياق ثابت گرديد و بعد از آن‌كه ديديم از نظرها غايب گرديده ، آن‌گاه مىدانيم غيبت او با وجود عصمت و فرض امامتش نيست ، مگر به سبب و ضرورتى كه باعث و داعى به آن گرديده ، هرچند آن‌را به تفصيل ندانيم . لذا كلام در اين مقام ، مانند كلامى است كه در خصوص مرض اطفال ، ناخوشى بهايم ، خلق كردن موذيات ، صور قبيحه و متشابهات آيات قرآنى مىباشد . پس اگر وجه آن‌را از ما سؤال نمايند ، جواب مىدهيم : بعد از اين‌كه ما خداوند عالم را حكيم دانستيم ، مىگوييم : كار لغو و عبث از حكيم صادر نمىشود . بنابراين در واقع و نفس الأمر حكم و مصالحى در امور مذكور هست كه موافق حكمت او - جلّ جلاله - است ؛ هرچند ما معيّنا وجه حكمت را ندانيم . هم‌چنين در غيبت حجّت بن الحسن العسكرى عليه السّلام و در طولانى بودن آن هم ، مصالحى است كه موافق حكمت بارى تعالى جلّ شأنه است ؛ هرچند ما معيّنا وجه حكمت آن مصالح را ندانيم ؛ فافهم و تبصّر و لا تزلق بفهم و هشيار باش . [ شرح حال مرحوم حزين ] 12 صبيحة بدان عالم ربّانى و عارف حقّانى ، الشيخ محمد على الزاهدى الجيلانى ، از احفاد شيخ زاهد جيلانى ، مربّى و مرشد شيخ صفى الدّين اردبيلى جدّ سلاطين صفويه است . شيخ مزبور از علماى عصر شاه طهماسب اخير و نادر شاه افشار بوده و چون تقرّب زايد الوصفى نزد شاه طهماسب داشته ، بعد از تسلّط نادر شاه از سطوت نادريّه خايف شده ، رو به مملكت هند رفت . قريب چهل سال در آن مملكت بوده تا آخر در بندر